من  در آن لحظه  که چشم تو به من می نگرد

برگ خشکیده ی ایمان را     در پنجه ی باد

رقص شیطانی خواهش را     در آتش سبز

نور پنهانی بخشش را     در چشمه ی مهر

اهتزاز ابدیت را می بینم

بیش از این  سوی نگاهت  نتوانم نگریست

اهتزاز ابدیت را یارای تماشایم نیست

کاش می گفتی چیست

آنچه از چشم تو   تا عمق وجودم جاری است.

یه سلام خیلی کمرنگ یعنی هرچی غیر آشتی
نمی شد اول میگفتی یکمم دوسم نداشتی؟

حالتو نه نمی پرسم مطمئنم خوبه حالت
هرجاهستی خوبی و خوش خیلی راحته خیالت

احتمال داره یه وقتا یه کمی دلت بگیره
خب برو سراغ اون کس که دلت پیشش اسیره

یکی هست که جای من تو پای صحبتش می شینی
نمیدونم راه دوره یا راحت اونو می بینی

زیادم فرقی نداره اصل اینه که بی وفایی
نمی خوام چیزی بدونم حتی اینکه تو کجایی

تو همین آخر پاییز یه شبی تا صبح نشستم
دیدم این دل دیوونه دوباره کار داده دستم

آینه را رفتم آوردم با تو روبرو گذاشتم
تلخه اما باورش کن من دیگه دوست نداشتم

اولش خاطره هارو خیلی با حوصله گشتم
چون چیزی پیدا نکردم یه جوری ازت گذشتم

چون توهم مثل اونایی تازه اینکه اولاشه
چرا اون کسی که میخوام نباید تو دنیا باشه

میدونم حرف و دلیلات واسه جواب زیاده
کلی خستگی و کلی اتفاق فوق العاده

امهم اینه که نمیشه عاشقی از روی اجبار
باز می شی مثل بقیه قصه همیشه تکرار

از تو کمتر گله دارم از خودم دارم شکایت
نتونس بگذره با تو از رو مرز بینهایت

دوباره رفتم تو فکر لیلی و سراغ مجنون
هرچی زود بیاد به دستت زود میره از پیشت آسون

تو طلوع زرد خورشید راس راسی فکرامو کردم
قول دادم تو جاده عشق دیگه هرگز برنگردم

اون کسی که من میخوامش یا فرشتس یا ستارس
جنس بغضش از مه و از تیکه های ابر پارس

توی رویاهاش همیشه من می مونم می درخشم
تو که اینجوری نبودی چجوری تورو ببخشم

شایدم کاری نکردی ساقه من شکنندس
اینکه با سرما نسازه تقسیر خود پرندس

ما قرار نبود که هرگز واسه هم سد بسازیم
با کارا و رفتارامون خاطرات بد بسازیم

پس منم واسه همیشه می رم از فکر تو بیرون
توی جنگل یا که صحرا دیدی رفتم پیش مجنون

تقصیر تو که نبوده من به دردت نمی خوردم
توروهم مثل بقیه دست سرنوشت سپردم

نشونی نمی نویسم تو همون کوچه و شهرم
جوابم ازت نمی خوام چون که دیگه با تو قهرم

تو خیال کن از تو دورم یه جایی اون ور دنیا
آخرای فصل پاییز نزدیکای شب یلدا

مردي زير باران از دهكده كوچكي مي گذشت . خانه اي ديد كه داشت مي سوخت و مردي را ديد كه وسط شعله ها در اتاق نشيمن نشسته بود .

مسافر فرياد زد : هي،خانه ات آتش گرفته است! مرد جواب داد : ميدانم .
مسافر گفت:پس چرا بيرون نمي آيي؟
مرد گفت:آخر بيرون باران مي آيد . مادرم هميشه مي گفت اگر زير باران بروي ، سينه پهلو ميكني
زائوچي در مورد اين داستان مي گويد : خردمند كسي است كه وقتي مجبور شود بتواند موقعيتش را ترك کند .

 و همین ساده ترین قصه یک انسان است 

 من تو را ناب ترین شعر زمان میدانم 

 و تو هم میدانی ،تا ابد در دل من میمانی

اما مطمئنم که خبری هست کاش هرچی هست خیر باشه.