یادمان باشد خطایی نکنیم

گر که در خویش شکستیم صدایی نکنیم

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند

طلب عشق ز هر بی سرو پایی نکنیم

پرنده آشیانش را ز دگر آشیانان دوستتر میدارد پرنده هر کجا باشد شبانگاهان به سوی آشیانش باز میگردد.دیرگاهی آشیان گم کرده بودم از نگاه مهربان آشنایم دور بودم. بعد از آن آشفته حالیها به سر منزلگه مقصود خویش خسته و سر در گریبان من رسیدم. مشتهای خسته ام بر در نواخت .دادمی  فریاد سر. بگشای در بگشای در . نه صدایی نه جوابی و نه حتی یک نگاه آشنایی.مشتهای خسته ام بار دگر بر در نواخت .قلبم گداخت.از شکاف درب باز خانه همسایمان ناگهان آمد بگوشم این صدا: در مزن آن خانه خالی است. آشنایت دیرگاهی رفته و در خانه نیست. گفتمش پس آشنای من چه شد .گفت:او دیوانه شد.درد هجران تو را طاقت نداشت ،همدم مردان مست و کافر و بیگانه شد .گفتمش:گورش کجاست. گفت:این یک بیت را بر سنگ قبر او بقاست  

   آشیان را گم مکن تا گم نگردد آشیان      آشیان گم کردگان را کی دگر بینی نشان

دلم روی زخمش نمک میزند          خودش با خودش نیلبک میزند

وَ قلبم کویری پر از تشنگی ست      که دارد لبانش ترک میزند

                      وَ گاهی خودش را کتک میزند

خدایا تو دست دلم را بگیر             دلی را که دارد کپک میزند

آتشی بود و فسرد

رشته ای بود و گسست

دل چو از بند تو رست

جام جادویی اندوه شکست

آمدم تا به تو آویزم

                    لیک دیدم که تو آن شاخۀ بی برگی

                                              لیک دیدم که توبر چهرۀ امیدم

                                               خندۀ مرگی

وه چه شیرین است

بر سر گور تو ای عشق نیاز آلود

پای کوبیدن

وه چه شیرین است

                  از تو ای بوسۀ سوزندۀ مرگ آور

                                              چشم پوشیدن

وه چه شیرین است

از تو بگسستن و با غیر تو پیوستن

در به روی غم دل بستن

که بهشت اینجاست

به خدا سایۀابر و لب کشت اینجاست

تو همان به که نیندیشی

  به من و درد روان سوزم

                                          که من از درد نیاسایم

که من از شعله نیفروزم